BLOG | Nederland is altijd een innovatief land geweest: vooruitstrevend, kwalitatief en met een gezonde handelsdrift. Toch lopen we soms tegen regels aan die duidelijk niet bedacht zijn door mensen met de poten in de klei. Neem ons waanzinnige stikstofbeleid. We toetsen aan modellen die volgens kenners verre van betrouwbaar zijn en direct raken aan dat waar we juist zo goed in zijn: voedsel produceren.
Een paar jaar geleden won ik de Gouden Trekker, omdat ik publiekelijk achter de boeren stond. Niet zo verwonderlijk als je dagelijks met vlees werkt. Je beseft pas hoe belangrijk het is wanneer je er week in week uit mee werkt.
Dat we vlees en andere landbouwproducten exporteren, komt simpelweg doordat we er heel goed in zijn. Het grappige is dat de anti-vleeslobby niet wil dat we zoveel vlees exporteren, maar wél vindt dat we voor iedereen moeten zorgen. Open grenzen zijn geen probleem, maar de monden van de wereld voeden past daar kennelijk niet in.
Hypocrisie krijgt dankzij die lobby een gezicht. En zo vecht iedereen voor zijn eigen mening, en velen vechten letterlijk voor brood op de plank. Daarom kan ik het niet uitstaan dat sommigen onder ons proberen te dwarsbomen waar we groot mee zijn geworden: handelen. Niet alleen levend vee en groeiende groene groenten worden over de grenzen gewaardeerd; ook onze drang naar slimme automatisering waardoor we alles nog effectiever neerzetten. Dat is een kunst op zich.
Degenen die daarvoor staan, verdienen het niet om door het slijk gehaald te worden door mensen die nooit vuile handen hebben gemaakt of enkel eelt op de billen hebben. Daarom vecht ik voor datgene waar we zo goed in zijn: handelen, vernieuwen, problemen oplossen en wereldwijd beschikbaar zijn. We hoeven geen schouderklopjes. Maar een beetje respect, zeker in deze tijd, is geen overbodige luxe.
Deze blog hoort bij Vleesmagazine | editie 8-2025. Het thema van dit nummer is Automatisering. Abonnees kunnen alle artikelen ook online lezen. Nog geen abonnee? Sluit dan een abonnement af.