BLOG | Ze komen er weer aan: de feestdagen. En daarmee die irritante gewoonte van klanten om je prachtige côte de boeuf eerst uitgebreid te fotograferen voordat ze er ook maar aan ruiken. Klik, klik, flash aan, inzoomen, nog een keer van een andere hoek. “Voor op Instagram”, mompelen ze verontschuldigend, alsof dat het beter maakt.
Jij hebt het mooiste stuk vlees uitgekozen, vakkundig uitgesneden, perfect gerijpt. Jaren ervaring zitten erin. Generaties ambacht. En waar gaat het uiteindelijk om? Om hoe het eruitziet op een schermpje. Je meesterwerk, gereduceerd tot een vluchtig gelikete plaatje tussen een foto van iemands ontbijt en een selfie met een kersttrui.
Frustrerend? Jazeker. Nieuw? Nou, je bent niet de eerste.
Ik heb mijn liefde voor oude slagersboeken hier eerder beleden. Gedigitaliseerd, want sommige
exemplaren zijn niet te tillen. Dat geldt al helemaal voor deze, die werden geschreven op kleitabletten. Deze Babylonische kookboeken - met hun 4000 jaar zelfs de oudst bekende ter wereld – zijn in bezit van onderzoekers van de universiteit van Yale, die ze uitgebreid bestudeerden, de recepten vertaalden, ze nakookten én het resultaat opaten. Wie zegt dat onderzoek doen saai is.
De koks uit de regio waar nu Irak, Iran en Syrië liggen hadden recepten voor stoofpotten, soepen en allerlei andere vleesgerechten, die met de ogen van nu nog opvallend smakelijk klinken.
Neem bijvoorbeeld dit recept voor een lamsstoofpot: kies een mooie lamsbout en
snij in blokjes. Bak aan in schapenvet. Voeg geroosterde gerst toe, wat groenten, en giet er volle melk bij. Laat een paar uur sudderen tot de melk gaat schiften en het vlees uit elkaar valt. Garneer met fijngehakte prei en knoflook. Ik zou het eten. Sterker nog, varianten hierop staan nog steeds op menukaarten in restaurants in Irak.
Maar hier komt het: die Babylonische klanten waren al net zo obsessief bezig met hoe hun eten eruitzag als de hedendaagse Gen Z’er met een iPhone. De onderzoekers schrijven het letterlijk op: “Texts often reflect a close concern for the form and appearance of food, and elaborate utensils and molds found in excavations show great attention to its visual display.”
Hoe verfijnd je als vakman je gerst ook had geroosterd, hoe perfect je sappige lamsvlees ook
uit elkaar viel: wat er 2000 jaar voor Christus uiteindelijk vooral toe deed, was hoe het eruit zag.
En verdraaid, als je door je oogharen naar dat onleesbare spijkerschrift kijkt - allemaal wiggetjes en streepjes - dan zie je inderdaad opvallend vaak iets wat lijkt op een hashtag (#) of een duimpje omhoog.
Dus de volgende keer dat je je ergert aan hun liefde voor likes boven aandacht voor ambacht, bedenk dan dat zelfs je Babylonische vakgenoten daar al last van hadden. Sommige dingen veranderen nooit.
Meneer Wateetons
Foodwriter, wetenschapper, leider van humoristische kookworkshops en auteur van diverse standaardwerken als Over Charcuterie, de Worstbijbel en Over Rook.
Wateetons.com
Dit artikel hoort bij Vleesmagazine | editie 5-2025. Het thema van dit nummer is Feestdagen & Hygiëne. Abonnees kunnen alle artikelen ook online lezen. Nog geen abonnee? Sluit dan een abonnement af.
