DOETINCHEM – Huilend liep ze door de slachterijen van Compaxo en Vion. Schrijfster Yvonne Kroonenberg beschrijft in haar boek ‘Alleen de knor wordt niet gebruikt’ het leven van stal tot slacht van een varken.
Kroonenberg zegt in het boek te hopen dat consumenten ‘vleesvrezend’ gaan worden, zoals gelovigen godvrezend zijn. Dit om meer eerbied en respect te krijgen voor het dier.
Zij verwijt supermarkten het vlees te goedkoop in de schappen te leggen, waardoor verbetering van de leefsomstandigheden van varkens niet mogelijk is.
In het vakblad Meat & Meal deze maand (april 2009) een recensie van haar boek.
Bekijk hier een filmpje met Yvonne Kroonenberg over haar boek
Lees ook:
CO2-filmpje Varkens in Nood blijkt 20 jaar oud (29 januri 2009)
Varkens in Nood eist actie tegen Vion (+fotoverslag) (28 januari 2009)
Kijk in ons nieuwsarchief voor:
Meer berichten over dierenwelzijn en varkens
W.Churchill
Met veel plezier heb ik het filmpje over het boek van Yvonne Kroonenberg gezien. Ikzelf ben een groot minnaar van het varken in bijna alle fasen van zijn ontwikkeling, van speenvarken tot speklap. En dan die serranoham...
Wij trekken elk jaar twee varkens groot om ze in de winter te slachten. Zo’n negen maanden lang voer ik de varkens, weid ik ze op ons land. Ik koester ze tot op de dag dat de buren en de slachter komen en we het beest veranderen in vlees. En zelfs dan blijf ik ze koesteren.
Ik was erg verrukt van de varkens met kroeskoppen, maar mijn vrouw zei: ‘Dat moet je bij de slacht er allemaal vanaf branden!’ ‘Ja, maar ik wil die negen maanden wel tegen een leuk smoeltje aankijken.’
Van alle beesten die ik heb vind ik naast de mula de varkens ongetwijfeld de leukste. Een lammetje in de wei is zeker ontroerend, maar eenmaal schaap: een muur van onbegrip. Het lijkt er op dat de communicatie met varkens niet hiërarchisch is. Varkens treden je joviaal tegemoet. Alsof ze zich verbazen over je gulheid.
Ik kan echt iedereen aanraden zo zelf zijn vleesproductie ter hand te nemen, ook Yvonne Kroonenberg. Achter in de tuin een hokje, en je bent meteen al je organisch afval kwijt. Dan hoeft die erge bio-industrie ook niet meer zo. ‘s Avonds voor het slapen gaan even babbelen met het varken. En elk jaar feest.
Toch heb ik er alle begrip voor dat dit niet massaal gebeurt.
Het kostenplaatje speelt een rol. Slachten is hoe dan ook een daad van agressie waar veel mensen voor terugschrikken dat zelf te doen.
Mijn vierjarig zoontje zei destijds: ‘Ik eet geen vlees want het varken vindt het niet leuk geslacht te worden.’ Toen hij meende dat worst niet van het varken kwam – bij het worsten draaien was-ie op school – hebben we hem in die waan gelaten. Pas toen hij aan tafel beweerde dat ham ook niet van het varken kwam, hoefde ik alleen maar het hoefje te laten zien en dat was het einde van zijn vegetarische episode.
Varkens zijn dan wel leuk, maar ze ruiken ook sterk. Yvonne Kroonenberg zal zich na zo knus bij die varkens gezeten te hebben zich wel even gedoucht hebben, anders kon iedereen wel ruiken met wat voor een boek ze nu bezig was. Vreemdgaan ruikt anders. Verder is de directe omgang tussen varken en mens niet zonder gevaar. Denk aan de Spaanse griep. Van Yvonne Kroonenberg moeten we biologische varkens gaan eten waarvan naar ik gehoord heb het vlees twee keer zo duur is. Een biologisch varken moet trouwens ook geslacht worden, wil je er van kunnen eten. Of maar ophouden met varkensvlees eten. Dat zegt ze zelf niet, maar het is wel een voor de hand liggende conclusie uit haar verhaal.
In Nederland en niet alleen daar, zijn heel wat beesten verdwenen uit het openbare leven. Onherkenbaar en stil liggen ze in de supermarkt verpakt in cellofaan. Niet gerangschikt naar aardigheid maar naar prijs, of vetgehalte. Hoe dat daar allemaal terechtkomt is verdwenen uit het directe bewustzijn. Zie je in Nederland nog wel eens een man met een half varken op zijn rug de supermarkt binnenlopen? De dieren die overblijven worden bij gebrek aan een reële functie het sociale leven binnen getrokken waar ze in groeiende mate de plek van personen innemen. Die ze absoluut niet zijn! Er wordt een wederkerigheid verondersteld die niet bestaat. Een hond heeft een baasje om heel andere reden dan het baasje een hond heeft.
Die veronderstelde wederkerigheid wordt zo reel beleeft dat er zelfs de ethiek op wordt losgelaten. In het geharrewar over al dan niet castreren van jonge biggen, liet een medewerkster van het blaadje ‘Meat and Meal’ (van onverdachte carnivore zijde) zich ontvallen, dat ze haar zoon ook niet zou castreren omdat hij zo stonk. Toen ik dat las, sloeg ik stil. Tot nu toe wist ik niet hoe ik daarop moest reageren. Het idee! Je kunt hem toch ook vragen zich te wassen? Vaker schone sokken.
Iemand kan alleen zo’n opmerking maken – in mijn ogen barbaars – als-ie van zo’n gelijkheid van mens en dier uitgaat dat je op die verhouding het ‘categorisch imperatief’ kan loslaten. En dat is van de gekke. De kans dat er op een dag aan mijn deur een varken komt om mijn kroost al dan niet pijnloos te castreren is nihil. Zo heeft Kant het vast niet bedoeld.
Hoe wij ons ten aanzien van dieren dienen te gedragen kan niet daarop gebaseerd worden. Yvonne Kroonenberg zegt dat ze niet sentimenteel wil zijn en barst in tranen uit bij het betreden van een slachthuis. Het spijt me, maar dat werkt bij mij op de lachspieren. Echter ook op de grijze cellen. Misschien is het juist deze sentimentaliteit die wel als basis kan dienen voor wat je doet met een dier en wat niet, maar dan wel in een maatschappelijke consensus. Een voorbeeld daarvan is juist de discussie over castratie hoewel naar mijn mening daar de schrik voor wat de activisten zouden kunnen gaan doen groter is dan het gezond verstand.
Klaarblijkelijk is onze verhouding met dieren gebaseerd op sentimentaliteit. Ik zie daar niets kwaads in. Maar wil dat dienen als basis voor een gedragscode voor hoe met dieren om te gaan zul je toch tot een soort algemene deler moeten komen. En dan kan niet iedereen gelijk krijgen.
Ik heb genoten van de video, van alle mooie varkens. Toch wou ik er wel deze kanttekeningen op loslaten. Of gaan we voor elk varken dat geslacht wordt een plechtige bijeenkomst organiseren waar we samen de ‘knor’ begraven?