NIJKERK – Paardenvlees was populair in de jaren vijftig. Het kostte niet veel, de arbeider at het, en het was gezond. De dokter schreef het mineraalrijke vlees vaak voor. Tegenwoordig ligt dat anders. Paardenslager Van Veen: ‘Als er een slachterij verdwijnt, komt er geen één terug.’
Elke vrijdag wordt er geslacht in de Nijkerkse slachterij. Gemiddeld tien paarden. ‘Soms zijn het er achttien. In vakantietijd is het minder druk,’ laat Van Veen het Reformatorisch Dagblad weten. Tachtig procent van de eigenaren komt zijn paard zelf bij Van Veen brengen. ‘Af en toe komen hele families mee om afscheid te nemen’, aldus Van Veen. ‘Ik voel me soms net een maatschappelijk werker. Het is niet makkelijk om je paard bij de slager te brengen. Als ik een eigen paard moet slachten, stel ik het ook steeds uit.’ Niet iedereen wil zien dat zijn paard wordt gedood. Van Veen: ‘Een kopschot lijkt wreed. Toch is het humaan. Met een schot recht in de hersenen verliest het paard meteen elk gevoel. Inslapen klinkt vriendelijker, maar is dat niet. Het proces van doodgaan duurt dan veel langer.’
Een paard slachten heeft ook een economisch voordeel. Een dier dat een spuitje krijgt, kan niet meer worden gegeten, maar wordt afgevoerd. Dat kost geld. Van Veen: ‘Paardenvlees brengt nog wat in het laatje. En het is gezond en schoon. Het komt niet uit de bio-industrie. Dat moet je niet weggooien.’
