Kookrevolutie: vlees in seconden klaar

@Jack, Ik ben ongelooflijk blij met je ubtiegreide reactie. Dit blog schreef ik om het aan te kaarten. Hoe het is, voor anderen, maar ook voor mezelf. In Israebl werkte ik voor de Irgoen Olei Holland als cof6rdinator en als hoofdredacteur van het blad Aleh, ik was heel nauw betrokken bij zowel de eerste als de tweede generatie holocaust survivors. Ik heb vaak gesproken met de sociaalwerkers, de beleidmakers, de regeerders en de regenten' om te bepalen wat voor activiteiten we konden ontwikkelen om het leed van al deze mensen te verzachten, een beetje verstrooiing organiseren. Even heel kort door de bocht, mij werd uitgelegd dat de tweede generatie vaak fuck up's zijn. Dat is nogal confronterend als ik naar mijn eigen stommelen en struikelen kijk. Mijn blog is een plek waar ik elke dag even met mezelf aan de slag' ben. Even kijken, waar ben ik, wat wil ik, wat zit me dwars en waar droom ik van. Dit natuurlijk uit gebrek met een echte' gesprekspartner. Maar wat wil je, na 13 lange jaren moet je weer opnieuw beginnen, ook met je vriendenkring opbouwen. En ik weet wel dat veel mensen vaak tegen me geschreeuwd hebben hier: Jezzebel! Houd op, heb het er niet over!' Maar voor mij is het enige dat telt dat ik het boeltje bij elkaar houd. En hier kan ik het nog eens teruglezen, dan begrijp ik het beter, mezelf. Gisteren lunchte ik met een mooie vriendin uit Jeruzalem, zij heeft geen psychologische achtergrond, maar ze kent de problematiek als historica van de goegemeente als geen ander. En ze vroeg zich af of ik geholpen zou zijn met een of andere subsidie die werkelijk bedoeld is voor mensen zoals ik, de kinderen van. Maar dat is wat ik haar probeerde uit te leggen en ze zelf ook heel snel begreep, ik heb daar niet zo'n zin in, dat etiket. Ze gaf me een andere oplossing, tegelijkertijd misschien een opening voor een mooi interview, er eens over praten met iemand die dat ook heeft, dat naakt willen zijn, op het exhibitionistische af, zoals Ischa Meijer dat had, ook hij komt uit zo'n gezin waar na Het Grote Leed, bijna geen ruimte was voor de kinderen als individu. Dat was bij ons thuis ook zo, mijn broer en mijn zus (allebei jonger) dealen er op hun eigen manier mee. En ik ook, en ik heb niet zo'n zin om op mijn (bijna) 42-ste een jas aan te trekken, die ik nooit eerder wilde. Ik doe het op mijn eigen manier. Al die hokjes, ze passen me nooit precies. Wat je zegt over dat er meestal thuis niet veel over de oorlog werd gesproken is waar, wellicht meer in Nederland dan in Israebl. In Israebl waren er alweer zoveel oorlogen overheen gegaan, dat er wel over gesproken werd, maar niemand echt geefnteresseerd is (behalve voor politieke doeleinden) en er maar heel weinig geluisterd wordt. Mijn ervaring met veel mensen die dik in de tachtig zijn, was dat ze heel graag wilden vertellen, als er iemand wilde luisteren. Dat deed ik vaak, ik begreep ze goed. Als ik dat aan mijn eigen moeder wel eens vertelde, over de telefoon kon ik horen hoe ze me miste, want wie had zij om haar verhaal aan te vertellen? Mijn broer en mijn zus zijn gebrouilleerd met mijn ouders na een moeilijke jeugd'. Ah man, het is soms zo treurig. Niet voor niets ook dat ik zo mijn best heb gedaan toen ik terugkwam om opnieuw de band met mijn ouders aan te halen. Ik laat ze niet los, nooit. Ik houd van ze. Ook van die Bosnische vrouw en die ingepakte koffer herken ik. Tijdens de eerste Golf Oorlog heb ik samen met mijn moeder gehamsterd, zeep, kaarsen, you name it, jaren later zaten we nog steeds met die shit'. Totdat ze eindelijk moedig genoeg was om het weg te gooien. Ik ben blij dat jouw ouders een beetje hulp hebben gekregen van een psychiater. Ik heb het vaak tegen mijn moeder gezegd: Misschien moet je eens praten met iemand die er verstand van heeft?' Ze is e9e9n keer gegaan voor een intake. Maar daarna wilde ze niet meer. Ze werd er zo droevig van en de psychologe wilde over vroeger praten, daar hadden haar huilbuien van vandaag (soms zat ze uren huilend op de bank) niets mee te maken, vond zij. Ook zegt ze vaak: Ik ben 67, dat is de aard van het beestje, dat verander je niet meer.' Daar heeft ze op een bepaalde manier wel gellijk in, maar ik denk dat het fijn voor haar zou zijn als bepaalde dingen op hun plek zouden vallen. Ze wil het niet, dan houdt het op en roeien we met de riemen die we hebben, zo goed en zo kwaad als het gaat. De verstandhouding van mij met mijn ouders wordt steeds beter. We zijn het opnieuw aan het leren hoe dat moet als je samen familie' bent. Ik ben erg blij met die kans. Jack, echt veel dank, het is fijn om het er over te hebben.

@Jezzebel, Wat zou een therapeut jou nog mteoen vertellen van het tweede-generatie-slachtofferschap? Of het eerste? Ik heb er zo veel over gelezen dat men zelf mij (als buitenstaander dus) er niet veel over zou kunnen vertellen. Wat mij vaak irriteert aan het therapeutische circuit is de veelvoorkomende aanmatiging, dat anderen alleen via hun denken' zichzelf kunnen zien. Alsof mensen daar niet zelf een leven mee bezig zijn. Met zichzelf en met vrienden e.d. Met leestochten, meditatie enz. Als iemand een goed analytisch vermogen en normaal IQ heeft of meer dan dat, kan een mens zichzelf ook ontdekken EN ontwikkelen naar zijn eigen opvattingen, moraal en innerlijke wereld (ziel). Beter dan een ander jou in een heel leven met babbels zou kunnen laten zien. Het risico van aanpraten' wat een ander is of wat anderen zouden zijn is heel groot m.i. (zie bijv Wagenaar). Ze kunnen mensen daarmee ontregelen t.a.v. hun innerlijke compas. Dat is funest want dan gaan ze mensen vervreemden van zichzelf, van hun ware identiteit. Dan vraag ik: wie zijn zij? God? God kan immers in alle zielen kijken en kent elke nood en deugd', toch? Ook denk ik dat lang niet iedereen hetzelfde syndroom heeft. Elk mens is anders dus ook de uitwerking van gebeurtenissen is voor iedereen anders. Nu onderken ik wel de specifieke trauma's van de Joodse kringen. Daar werd iedereen met hetzelfde geconfronteerd over drie generaties en meer. Maar daar komt ook uit voort , dat elk detail van een eventueel collectief syndroom wel bekend is. Het gevaar is er ook m.i. dat men iedereen dus maar op voorhand al stikkert. Je hoort tot kring X dus je hebt per definitie dit en dat. Dat is vreselijk want dan kun je geen eigen identiteit hebben of ontwikkelen in deze opvattingen. In het algemeen is het zo m.i. , dat de omgeving ook heel veel compenseert. Als iemand een incompetente ouder had, kan het zijn dat opa's, oma's, tantes, oom's e.d. dat hebben opgevuld. Ook op school, ouders van vriendjes e.d. Je wordt toch niet alleen door je ouder(s) gevormd. Soms zelfs nauwelijks: au pairs, kostscholen enz. Maar aan die compensaties ontbrak het wellicht lange tijd in jullie kringen. Maar nu nog? En zo ja hoe lang nog? Maar het is ook zo, dat de ervaringen de mens maakt en zijn ontwikkeling en het is zeer de vraag of die moderne therapeutische interventies wel zo gezond zijn. Ik denk van niet. Behoudens de ernstige zieke of verstoorde mens maar dat is dus iets anders. En een mens is dat niet als hij zich anders gedraagt dan de middelmoot en ook niet als hij de waarheid vertelt die men niet wenst te horen. Voor het overige geldt zelfbeschikking hier. Jij bent volgens mij zeer intelligent en ontwikkeld genoeg om te weten wat je doet. Jouw fundament (je jeugd) is niet meer te veranderen. Je moet dus verder met de bovenbouw. En als men dan aandringt op therapie, zal men dus wel willen vertellen, dat je op moet houden met je "exhibitionisme" of eventueel ander ongewenst gedrag. Maar zolang jij geen wetten en harde gedragsnormen overtreedt mag jij je gedragen zoals jij wilt m.i. en althans in Nederland. Wie er last van heeft heeft de vrijheid om niet met je om te gaan enz. Leven en laten leven is dus het uitgangspunt hier met inachtneming van een aantal verkeersregels. En aan die verkeersregels moet iedereen zich houden. Ook de mensen die anderen graag vertellen hoe het allemaal zou mteoen. Als jij van je "exhibitionisme" af wilt moet je dat zelf dus bepalen en ik denk dat je er dan zo van af ben. Ik zie jouw uitingen meer als die van een artistiek mens die wars is van het gewone. Nogal tegendraads? So what? Ik ben het tegengestelde van exhibitionistisch m.i., en mij zouden ze dus wel weer even aan te tand willen voelen waarom ik geen zin heb om mijn hebben en houden met iedereen te delen. Dat gaat ze niets aan! En dat maak ik ook graag zelf uit. Er is geen formele maatstaf die zegt dat jij niet exhibiotionistisch mag zijn. Er is ook geen formele maatstaf die bepaalt, dat jij exhibiotionistisch moe9t zijn. Dus waar komt het op neer volgens mij: men wil jou graag vertellen hoe jij je moet gedragen in de ogen van iemand die er dan zijn werk van maakt om in de psyche van anderen te zoeken (vroeten). Om dan te bedenken hoe men je zo kan indoctrineren (dommere mensen kun je manipuleren) dat je dat voor hen' ongewenste gedrag nalaat. Ook als jij dat helemaal niet hoeft. Ook als je helemaal niet doet of denkt wat men je dan even wenst aan te praten! Wat veel mensen niet weten is, dat de psychische integriteit grondwettelijk is beschermd. Net als de fysieke integriteit. En dat men daar geen toegang in heeft zonder jouw uitnodiging. Dat geldt ook voor profs dus, of juist voor hen. Net als met je huis dus en je lijf. . Er zal ook wel veel nuttigs vanuit zijn gegaan. Maar ik merk nog eens op, dat ik weinig mensen anders heb zien worden na dergelijke sessies. Wel waren ze dan wat stikkers rijker en sf3ms hun oorspronkelijke zelf (door medicijnen). Verder nog dit: mensen leggen alleen hun ziel bloot aan mensen die oprecht zijn. Niet aan leugenaars die zichzelf wensen schoon te wassen over de rug van hun clienten. Dat doen artsen vaak. Groet, mary IP 28.102.141 27-11-2007 19.32Reactie is geredigeerd