Ook leven ná de slagerij

HEINO - Nog steeds wordt Jan de Mink iedere ochtend wakker om tien voor half zes, het tijdstip waarop hij in zijn vorige leven als slager bij de C1000 Van de Worp in Heino, opstond. ‘Nu draai ik me nog even een paar keer om hoor’, grinnikt De Mink.

In februari ging hij na dertig dienstjaren met de VUT, maar een zwart gat? Nee, hoor. Genoeg om handen. Die handen, die sterke knuisten, die zijn nog steeds altijd koud, vertelt hij. Dat is iets van slagers, die vaak met hun handen aan het ijskoude vlees zitten. Geen probleem. Jan de Mink is goed gezond en is eigenlijk nog een jonge kerel met zijn 61 jaar. Dus achter de geraniums kruipen, dat ziet de 'goedgeconserveerde' De Mink voorlopig niet gebeuren.

Slagersmes

Natuurlijk mist hij zijn werk weleens, dat kan niet anders. Maar hij was voorbereid. ‘Ik heb naar het moment toegeleefd. Slageren, een grote hobby van me, is nu naar de achtergrond. Ik heb mijn slagersmes écht aan de wilgen gehangen. Ik heb mijn vakcollega's dat destijds ook laten weten. Zo van: je kunt mij niet meer bellen. Ik stop er écht mee. Als ik nog een dagje per week blijf werken, wordt dat ook gekort op mijn inkomen. Dat vind ik ook jammer. Dus, klaar,’ laat hij dagblad De Stentor weten.

Maar wat doet 'ie dan nu? Vooral filmen en monteren.In zijn studiootje op de eerste verdieping van zijn woning in Heino brengt Jan de Mink de laatste maanden heel wat uurtjes door. Trots blikt De Mink nog eens terug op zijn werkende leven. Een mijlpaal waar hij in deze tijd van het jaar aan terugdenkt: ‘Ik heb de nacht voor kerst altijd goed geslapen.’ Slagers weten wat hij daarmee bedoelt. Het gekkenhuis in de aanloop naar Kerstmis, waarbij er heel wat extra uurtjes werk moeten worden verzet. ‘Ik ben wel een keer om 2 uur 's nachts thuisgekomen. Toen heb ik de wekker weer gezet om 5 uur. En ook toen is het goedgekomen.'

Bron: De Stentor