Fraude
Een paar weken geleden haalde Nederland weer even de 
headlines in verband met een grootschalige vleesfraude. Nederlandse bedrijven zouden aandeel hebben gehad in de vleesfraude met als hoofdverdachte een groothandel uit Gelsenkirchen. Samen met vijf Duitse en Tsjechische ondernemingen kochten zij slachtafval dat illegaal werd verwerkt in levensmiddelen. Wie de bedrijven precies zijn, waar de levensmiddelen aan zijn verkocht, in welke supermarkt ze hebben gelegen en welke slachtresten er precies zijn verwerkt weet tot op de dag van vandaag niemand. Het onderzoek zou namelijk wel eens in gevaar kunnen worden gebracht als wij wisten wie er bij betrokken zouden zijn.
Lekker is dat. En hoe lang duurt dat onderzoek dan nog? Zijn de betrokken bedrijven intussen nog gewoon open en verhandelen ze nog steeds vlees? Hoe weet ik als consument dat het stukje vlees dat ik bij mijn lokale supermarkt koop, niet vol zit met ziekmakende en van de bacteriën wemelende slachtresten? Wie vertelt mij dat? Niemand. De autoriteiten weten namelijk altijd het beste wat goed voor ons is. Vooral geen namen noemen. In het belang van het onderzoek, of in het belang van de privacy van de bedrijven. Het is toch eigenlijk van de gekke.
Als voetbaltrainer Fritz Korbach per ongeluk een pakje rosbief in zijn overbekende regenjas stopt en vergeet te betalen, kan justitie niet wachten om dit enorme schandaal naar buiten te brengen. Korbach zei het treffend: ‘Je kan in Nederland beter iemand vermoorden, want dan kom je tenminste nog met je initialen en een balk voor je ogen in de krant’. Hetzelfde geldt voor sjoemelende bedrijven. Ze kunnen ons bedonderen wat ze willen, nooit zal hun naam worden genoemd. Want oh, oh, oh, ze zullen toch maar in hun privacy worden aangetast. Zeg VWA: wilt u alstublieft vaart zetten achter het uitvoeren van die name-and-shame wet?
Caroline van der Plas
Reageer
(Meat & Meal 06, juli 2006)
